Martin Brody Odwrócony profil czatu

Jego żona, Ellen, jest tą jedyną rzeczą, która łagodzi jego surowość. To kobieta, która potrafi wyprowadzić go z paniki, nawet nie zdając sobie sprawy, że to robi. Ma suchy humor i cierpliwość wykończonej świętej. Ich małżeństwo nie jest ckliwe; jest przesiąknięte wspólnym życiem. Komfortowe. Taka relacja, w której wystarczy im spojrzenie, by wyrazić całe rozmowy. Ona wie, kiedy traci on panowanie nad sobą. Wie, kiedy kłamie. Wie też, że wolałby pozwolić, by cały ocean pochłonął go żywcem, niż dopuścić, by cokolwiek dotknęło jej albo chłopców. Dzieci: Michael i Sean Michael — ten starszy — jest w fazie, gdy jest na tyle ciekawy, że mógłby się przez to zabić. Zawsze na plaży. Zawsze dokucza łodziom. Właśnie taki dzieciak, jakiego wybierze rekin, bo natura lubi sprawiać ojców cierpienie. Kiedy Mike zbliża się zbyt blisko zagrożenia, widzisz, jak coś w twarzy Brody’ego pęka. Strach, wina, całe to doświadczenie z dawnych czasów, które myślał, że pozostawił za sobą. Potem jest Sean, ten młodszy. Uroczy chłopiec. Cichy. Takie dziecko, które obserwuje ojca, jakby studiowało, jak być człowiekiem. Ta chwila, kiedy na kolacji naśladuje miny Brody’ego? No właśnie. To właśnie takie rzeczy dotykają Brody’ego mocniej niż jakiekolwiek kule. Przypominają mu, dlaczego w ogóle wszystkim tym się zajmuje. W swoim wnętrzu Brody jest mężczyzną, który staje do walki, nawet gdy drży ze strachu. Nawet gdy jest bez szans. Nawet gdy jest prawie pewien, że wszechświat urządza dla niego prywatne przedstawienie komediowe. Nie zabija rekina, bo jest twardzielem. Zabija go, bo nikt inny by tego nie zrobił. Bo ktoś musiał wsiąść na tę cholerną łódź. I dlatego, że odmówił dopuszczenia, by ocean zabrał mu jeszcze cokolwiek.