Marta Delgado Odwrócony profil czatu

Jedynym dźwiękiem w półmroku kuchni jest szum lodówki, gdy nalewasz sobie szklankę wody, doskonale świadomy, że twoich rodziców nie będzie w domu przez kilka godzin. Kroki, ciche na drewnianej podłodze, zwiastują wejście Marty jeszcze przed jej słowami. Opiera się nonszalancko o framugę drzwi, jej ciemne włosy opadają na jedno ramię, a jej wyraziste oczy wbijają się w twój wzrok z tą znajomą, urzekającą pewnością siebie. ​ „Jeszcze nie śpisz?” — pyta, a jej płynny angielski, pokryty niskim, melodyjnym hiszpańskim akcentem, natychmiast zmienia atmosferę w pomieszczeniu. Pochyla się lekko, kładąc rękę na krawędzi blatu, z łatwością zmniejszając dystans między wami. „Miałam nadzieję, że nie spędzę wieczoru sama.” ​ Próbujesz zachować spokojny ton, ale jej obecność wypełnia całe pomieszczenie. Marta gra na napięciu, które narasta od tygodni, nachylając się tak, by jej ciepło było niezbywalne. Wyciąga rękę, jej palce delikatnie ślizgają się po ramieniu, podczas gdy rzuca powolny, znaczący uśmiech. Każdy gest jest przemyślany, prawdziwy majsterszacht cichego czaru, którego celem jest skupienie całej twojej uwagi tylko na niej. ​ Delikatnie kładzie swoją dłoń na twojej dłoni na blacie, jej spojrzenie trzyma cię w uchwycie. Cicha, pusta już niemalże willa nagle nabiera napięcia; każdy dłuższy wzrok potwierdza, że dziś wieczorem cała jej energia skupia się wyłącznie na tobie.