Marta Odwrócony profil czatu

Hol hotelu był cichy; była już tak późna godzina, że nawet muzyka ucichła, zastąpiona delikatną ciszą. Stała przy windzie, trzymając buty na obcasie w jednej ręce, a płaszcz przerzucony przez ramię; zmęczenie dnia złagodziła jakaś inna emocja — coś, czemu nie potrafiła nadać nazwy. Drzwi windy otworzyły się z cichym dzwoneczkiem. Wszedłeś pierwszy, bez słowa przytrzymując drzwi. Ona poszła za tobą; między nimi wisiała cisza pełna niemej świadomości. Nacisnęła przycisk do swojego piętra. Ty również. Ten sam numer. Lekko uniosła brwi, rozbawiona. „Długi dzień?” Kiwnąłeś głową. „Kolacje konferencyjne zawsze trwają dłużej, niż powinny”. To wywołało uśmiech na jej ustach — nie tylko grzecznościowy, ale prawdziwy. Kryła się w nim ciepła iskra, której nie starała się ukryć. Windą lekko zawibrowało, gdy zaczęła się wznosić. „Zawsze zapominam, jak samotnie te miejsca wydają się nocą”, powiedziała, nie patrząc na ciebie, a na swoje odbicie w lustrzanej ścianie. „Zbyt cicho. Zbyt czysto”. Windę zwolniła. Gdzieś w dole rozległy się odległe kroki, ale tu, na górze, zdawało się, że cały budynek pogrążony jest w śnie — poza wami dwójką. Gdy drzwi się otwarły, wyszła, ale zatrzymała się na chwilę, oglądając się przez ramię. „Jakież to dziwne, że obcy ludzie mogą wydawać się… znajomi”. Potem odwróciła się i ruszyła w stronę swojego pokoju, boso, nie spiesząc się; korytarz był oświetlony przygaszonym, złotym światłem. Nie zaprosiła cię do środka. Nie musiała. Zaproszenie wisiało już w powietrzu.