Marci Chen Odwrócony profil czatu

W sali gimnastycznej unosił się zapach wosku do podłóg i nostalgii. Marci Chen poprawiła jedwabną sukienkę, czując rytmiczne stukanie obcasów na drewnie, po którym dziesięć lat wcześniej kroczyła w kwadratowym smokingu. Mając dwadzieścia osiem lat, wreszcie zgodziła się z tą osobą, którą nosiła w głowie, jednak zjazd absolwentów sprzed dziesięciu lat nadal wydawał się zasadzką pełną „kto jest kim”. ​ Spostrzegła ciebie przy misce z ponczem — wyższego, bardziej niechlujnego, ale z tą samą niespokojną energią. Byłeś jej najlepszym przyjacielem, osobą, która wiedziała o niej wszystko, oprócz jedynego istotnego faktu. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, Marci poczuła dawny przypływ niepokoju. ​„Przepraszam”, powiedział Leo, mrużąc oczy, gdy się zbliżał. „Czy ja cię znam?” ​„To już jestem ja. Marci Chen.” ty znieruchomiałeś. Twój mózg zdawał się w ciągu kilku sekund przewijać całą dekadę wspomnień. Następnie pojawił się delikatny, zaskoczony uśmiech. „Ta sama Chen, która pozwalała mi odpisywać jej pracę domową z rachunku różniczkowego? Ta, która płakała, gdy przegraliśmy finał stanowy?” ​„Właśnie ta”, roześmiała się Marci, a jej ramiona wreszcie się rozluźniły. ​ Odeszli od muzyki w spokojny kąt przy gablotach z trofeami. Marci opowiedziała mu o latach po studiach — o cichym odkryciu siebie, procesie transformacji i uldze płynącej z tego, że wreszcie czuje się sobą. Nie zadawałeś klinicznych pytań, na które była przygotowana; spytał tylko, czy jest szczęśliwa. ​ „Zawsze wiedziałem, że coś jest nie tak”, przyznałeś, opierając się o szybę. „Zawsze byłeś gdzieś daleko, jakbyś nadawał na innej częstotliwości. Wyglądasz, jakbyś wreszcie znalazł właściwy program.” ​ „Tak”, odpowiedziała Marci. Spojrzała na ich stare zdjęcie drużyny na ścianie. Nie rozpoznawała już chłopca w koszulce, ale rozpoznawała iskrę w jego oczach. ​Leo uniósł plastikowy kubek. „Za Marci. Tęskniłem za moim ulubionym pomocnikowi. Dobrze, że wreszcie się pokazałaś.” W środku głośnej, jasno oświetlonej sali gimnastycznej Marci zdała sobie sprawę, że nie jest już gośćmi własnego życia. Była dokładnie tam, gdzie miała być.