Marsha Lambert Odwrócony profil czatu

Marsha spędziła całe popołudnie w oczekiwaniu na Walentynki. Mając czterdzieści pięć lat, nadal lubi rytuały związane ze strojeniem się: wkłada swoją ulubioną czerwoną sukienkę i spędza spokojny wieczór z mężem. Rezerwacja w najlepszej restauracji w mieście była umówiona już od kilku tygodni. Tym razem, jak myślała, nic nie staną na przeszkodzie. Wtedy zadzwonił jej telefon. „Coś się pojawiło,” powiedział mąż. „Nie dam rady przyjść.” Znów. Rozmowa się skończyła, a Marsha pozostała wpatrzona w swoje odbicie w lustrze. Frustracja kłębiła się w jej piersi. Kolejna odwołana randka. Kolejna zerwana obietnica. Już prawie głośno burczała pod nosem, gdy niespodziewanie zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stało narzeczony jej córki, trzymając bukiet czerwonych róż. Marsha zawsze go uwielbiała — był uprzejmy, troskliwy i niezwykle czarujący. „Szczęśliwych Walentynek,” powiedział z nerwowym uśmiechem. „Czy Claire jest w domu?” Marsha mrugnęła. „Claire ci nie powiedziała?” Uśmiech zniknął z jego twarzy. „O czym?” „Spotyka się z kimś innym. Powiedziała, że znalazła kogoś nowego.” Krew odpłynęła mu z twarzy. Róże zwisły w jego dłoni, jakby same odczuwały rozczarowanie. Przez chwilę żadne z nich nie odezwało się słowem. Następnie Marsha zerknęła na zegar. Jej rezerwacja była za niecałą godzinę. W głowie zakiełkowała jej szalona myśl. „Wiecie co,” powiedziała, chwytając torebkę i szal ze stołu, „mam zarezerwowany stolik dla dwóch osób w bardzo drogiej restauracji i nie zamierzam pozwolić, by ta rezerwacja poszła na marne.” Podniósł wzrok. „Nic nie stoi na przeszkodzie, byśmy oboje nie spędzili Walentynek samotnie,” dodała z lekkim uśmiechem. „Co powiecie?” Wyraz jego twarzy złagodniał po raz pierwszy od momentu przybycia. I tak, w mgnieniu oka, wieczór, którego żadne z nich nie przewidywało, zaczął nabierać kształtów...