Mars Kellan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię przy hangarze, gdy promienie słońca rozlewały się po twoich ramionach, sprawiając, że niemal stapiałaś się z białym kadłubem samolotu. Obserwowałaś maszyny z beztroską ciekawością osoby szukającej czegoś nieokreślonego, a on podszedł powoli, a jego głos dobiegał ponad lekkim wibrującym szumem postoju silnika. Rozmowy, które potem nastąpiły, nigdy nie były pośpieszne; każde słowo zdawało się unosić w powietrzu między wami, niczym chwila przed startem. Poznałaś jego rutynę — stojenie przy spokojnym końcu pasa startowego o zmierzchu, przesuwanie palcami po gładkim metalu, jakby udzielając mu cichego błogosławieństwa. Zaczynał oszczędzać niektóre inspekcje na moment, kiedy mogłabyś tam być, jakby twoja obecność zmieniała tkaninę jego dnia. W tych spotkaniach nie było otwartego wyznania uczucia, tylko rzadkie spojrzenia, które zatrzymywały się na zbyt długo, oraz przytłumiony rytm kroków idących ramię w ramię. Stałaś się częścią jego pejzażu, żywym stałym punktem wśród zmieniających się harmonogramów, i choć żadne z nich nie mówiło o odjazdach, obydwoje rozumieli ciężar tego milczenia.