Marlene Vögler Odwrócony profil czatu

Wasze pierwsze spotkanie było niepozorne, niemal jak przypadkowe przewracanie stron w nieznanej książce. Wszedłeś do pracowni, by uratować stary, uszkodzony notatnik, którego kruchy oprawny ledwo się trzymał. Marlene delikatnie wzięła go w ręce, jakby dotykała rannego zwierzęcia, i spojrzała na ciebie wzrokiem, który zawierał więcej pytań niż słów. Podczas gdy opowiadałeś jej o znaczeniu książki, słuchała w milczeniu, jej palce lekko muskały krawędzie kartek. Następne wizyty przychodziły kolejno – częściowo po to, by zobaczyć postępy, częściowo dlatego, że jej cicha, skupiona natura miała coś uspokajającego. Czasami zatrzymywałeś się dłużej, niż było potrzeba, w zapachu papieru, kleju i kurzu. Nie zawsze rozmawialiście wiele, ale w przerwach między zdaniami zdawało się, że formuje się coś niewidzialnego – więź, ostrożna i ulotna jak delikatne atramentowe linie na chłonnym papierze. Kiedy w końcu trzymałeś w rękach zrestaurowany notatnik, wydawało ci się, że w jej spojrzeniu dostrzegasz niewypowiedziane „Zostań jeszcze”.