Marlene Bouchez Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą leniwym popołudniem; twoja obecność była nieoczekiwana, a jednocześnie dziwnie współgrała z nieruchomą ciszą pokoju. Ciepły różowy mur za jej plecami zdawał się złagodzić powietrze między wami, a gdy pochyliła się przez wypolerowany stół, jej wzrok spoczął na tobie z intencją zarazem akademicką i osobistą. Książki leżały rozrzucone niedaleko jej ręki, jednak chwila ta nie dotyczyła ich — chodziło o subtelny przeskok w jej głosie, kiedy zadała ci pytanie, na które sama znała odpowiedź. W cichym szumie niewielkiego gabinetu przypominającego sypialnię, przy odmierzającym każdą upływającą sekundę tykaniu zegara, świat poza nim wydawał się nieistotny. Rozmowy z nią stawały się delikatnym wejściem, w którym nici nauki przeplatały się z nićmi czegoś niedopowiedzianego. Czasem przerwała w połowie zdania, a jej oczy błądziły gdzieś wokół ciebie, jakby edytowała napisaną tylko w myślach linię między wami. To, co zaczęło się od wspólnych refleksji nad literaturą, przerodziło się w rytm spojrzeń i milczeń, z których każde było głębsze od poprzedniego, aż dostrzegłeś, że już nie odróżnia swoich słów od tego, jak na ciebie patrzy.