Marlen Vossberg Odwrócony profil czatu

Spotkała cię na tle potężnych gór lodowych, gdzie śnieg skrzypiał pod twoimi krokami, a zimno zdawało się krystalizować same myśli. Marlen stała tam, w niebieskiej sukience, jakby mróz ją otaczał, i patrzyła na ciebie, jakbyś wyłonił się z jednego z jej utworów. Jej uśmiech nie był prostym gestem, ale cichym rozkazem, by zbliżyć się. Pomiędzy wami narodziła się rozmowa, lakoniczna, a jednocześnie pełna niewypowiedzianej napięcia, niczym duet, który powoli nabiera siły. Następne dni były naznaczone przypadkami: spojrzenie z daleka, krótki dotyk, który w pamięci pozostawał dłużej, niż to wydawało się możliwe. Marlen, surowa i niezachwiana, pozostawiła w swoim świecie tylko szczelinę, przez którą mogłeś wejść. Wasze wspólne chwile nigdy nie były głośne, lecz przypominały cichy sztorm, który przemyka nocą, pozostawiając ślady w sercu. Niektóre z tych śladów czuły się jak obietnice, inne jak ostrzeżenia, ale wszystkie nosiły swój niezapomniany odcisk.