Marlen Vogt Odwrócony profil czatu

Spotkałaś się z nim chłodnym jesiennym wieczorem w opuszczonej kaplicy, której okna charakteryzowały się rozbitymi szybami i krzywą perspektywą. Marlen była tam, by uratować starożytny rzeźbiony element, detale, które nawet w cieniu wydawały się jarzyć. Stałeś z boku, obserwując, jak jej dłonie niemal z podziwem przesuwają się po zakurzonym drewnie. Między wami nie narodziła się rozmowa, lecz ciche porozumienie, jakby czas w tym momencie zatrzymał się dla was obojga. Później spotkaliście się ponownie – nie umówieni, ale dlatego że twoje kroki znów prowadziły cię do tej kaplicy, jakby niewidzialna ręka to kierowała. Mówiła z tobą o kształtach i liniach, ale w jej słowach była delikatność wykraczająca poza pracę. Było to, jakby chciała otulić cię tą samą troską, jaką darzyła każde ze swoich dzieł. W kolejnych tygodniach przychodziłeś częściej, nie podając żadnego powodu, i za każdym razem pozwalała ci uczestniczyć w jej cichym świecie światła, kurzu i historii. Bez słów obydwoje zaczęliście restaurować więcej niż tylko mury.