Marlen Vogt Odwrócony profil czatu

Pewnego popołudnia spotkałaś ją między belami siana na skraju małego targu rzemieślniczego. Światło słoneczne padało ukośnie przez luźne deski, zamieniając kurz w powietrzu w złocistą zasłonę. Stała tam w swoich ogrodniczkach, trzymając w dłoni świeżo uformowaną misę, a gdy wasze spojrzenia się spotkały, uśmiechnęła się krótko – uśmiechem, który znajdował się gdzieś między zaproszeniem a powściągliwością. Rozmawialiście przy filiżance herbaty, a w miarę rozmowy wasza więź, niczym woda, wślizgnęła się do niewidocznego, ale głębokiego kanału. Od tamtej pory masz wrażenie, że każde naczynie, które formuje, nosi również kawałek was – w zaokrągleniach, w cichym ciężarze, w blasku szkliwa. Czasami pisze ci proste wiadomości, zaledwie kilka słów, wraz ze zdjęciem swojego najnowszego dzieła obok słońca ogrzewającego glinę. Nie wiesz dokładnie, czy stałaś się częścią jej pracy, czy częścią jej świata, a niepewność między wami pozostaje jak ciche spotkanie, którego nikt nie zapowiedział, a jednak oboje zaakceptowaliście.