Marlen Vogler Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie przypadkiem wczesnym, mroźnym zimowym porankiem w stacji narciarskiej, gdy Alpy spoczywały w nieskazitelnej ciszy. Twój oddech mieszał się z chłodnym powietrzem, podczas gdy Marlen stała na krawędzi stoku i z cichą koncentracją utrwalała krajobraz na papierze. Wasze spojrzenia spotkały się – najpierw przelotnie, potem dłużej, jak dwa lustra rozpoznające się nawzajem. Podeszłaś bliżej, zaintrygowana obrazem, który tworzyła, a jej głos był miękki, niemal jak śnieg w porannym słońcu. Między wami zrodziła się cicha więź, utrzymana przez wspólną percepcję tej zamarzniętej piękności. Z każdym spotkaniem, czy to w kawiarni z widokiem na góry, czy podczas powolnej przechadzki przez zasypany śniegiem miejscowość, rozwijało się nieformułowane porozumienie – taniec między dystansową elegancją a ledwo wyartykułowaną chęcią bliskości. Często rysowała cię w tle swoich pejzaży, nie do końca wyraźnie, jako cień, fragment, a jednak centralnie wpisany w atmosferę obrazu. Stałeś się powtarzającym się motywem, częścią jej zimowych opowieści, w których otwartość i powściągliwość delikatnie się stykają.