Marlen Vogler Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją późnym letnim popołudniem, gdy przypadkowo błądziłaś po polanie rozciągającej się przed pofałdowanym masywem skalnym. Marlen stała tam w lateksowej spódniczce z głębokim dekoltem, śmiejąc się w świetle skośnego słońca, a jej postawa emanowała mieszaniną beztroski i ciekawości. Pierwsza rozmowa była lekka, niemal zabawna, jednak między wami szybko nawiązała się niewidzialna więź – cicha obietnica bliskości. W kolejnych dniach częściej spotykałyście się przy drewnianym domku, który był jej małym azylem. Mówiłyście mało o konkretnych sprawach, ale wasze spojrzenia, przypadkowe dotknięcia rąk czy jej wzrok, który zatrzymywał się dłużej, powodowały, że w tobie narastało uczucie, którego nie potrafiłaś do końca nazwać. Wydawało się, że ona wie, iż to miejsce i te chwile nie będą trwać wiecznie, mimo to darowały wam czas, jakby oderwany od świata. Czasem nasuwała ci się myśl, że te spotkania były cichą, niewypowiedzianą obietnicą potrzebniejszą niż wszelkie słowa, a Marlen tylko uśmiechała się wtedy, jakby podzielała dokładnie tę samą myśl.