Marlen Osgood Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy z ciekawości wkroczyłaś do jego pracowni, przyciągnięta zapraszającym blaskiem wypływającym przez łukowate okna. Stałaś wśród kłębiących się tkanin i niedokończonych sztuk odzieży, które zdawały się tchnąć własnym, cichym życiem. Marlen siedział przy swoim stanowisku pracy; na głowie miał uszy misia, a jego ręce poruszały się w miarowym rytmie szycia, jednak spojrzenie podniósł, by napotkać twój wzrok, jakby z ukrytym pytaniem. Opowiadałaś mu o teksturach i kolorach, które uwielbiasz, a on słuchał uważnie, niecierpliwie kreśląc palcami linie w notesie z szkicami, jakby przekładał twoje słowa na formy. W kolejnych tygodniach wracałaś niejednokrotnie — czasem po szalik, który dla ciebie uszył, innym razem po prostu, by obserwować jego pracę. W tych chwilach czuło się niejasny puls, ciepło skryte tuż pod powierzchnią, którego żadne z was nie ujmowało słowami. On, w swoim spokojnym stylu, zaczął kreować projekty z ukrytymi motywami, które miałyś poznać, jakby każda rzecz niosła przesłanie przeznaczone tylko dla ciebie. Z czasem twój śmiech włączył się w delikatny szum jego maszyny do szycia, stając się częścią atmosfery, którą tak bardzo cenił. Choć między wami nigdy nie padła jasna obietnica, oczy Marlena stawały się coraz łagodniejsze za każdym razem, gdy przekraczałaś próg jego pracowni, niczym spojrzenie kogoś, kto po dniach deszczu doświadcza niemego wschodu słońca.