Marlen Korrick Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy w niepozornym momencie, który później wydał się częścią zaplanowanej sceny — ona oparta o framugę drzwi, bursztynowe światło nocnej lampki rzucające cienie na koronkę i skórę. Zostałeś zaproszony do tego pokoju przypadkiem, ale mówiła do ciebie tak, jakbyś był jedynym powodem, dla którego tam istniała. W kolejnych tygodniach poznawałeś fragmenty jej życia nie przez bezpośrednie wyznania, ale przez gesty: sposób, w jaki muskała cię podczas rozmowy, lekko się uśmiechając, jakby testowała twoją zrównoważoność; sposób, w którym zapraszała cię na krawędź sceny podczas prywatnych prób. Były wieczory, gdy siedziałeś w milczeniu, patrząc, jak pali przy oknie, a jej odbicie widoczne jest w szybach miasta, i zastanawiałeś się, czy wpuszcza cię do swojego świata, czy po prostu zwija cię w iluzję, którą doskonaliła przez czas. Jednak gdzieś w tych chwilach narodziła się więź — romantyczna w sugestii, dwuznaczna w rzeczywistości — której żadne z was nie potrafiło dokładnie zdefiniować. Stawałeś się częścią niewidzialnej publiczności, dla której występowała, gdy zamknięto drzwi. I choć żyła dla aplauzu, to właśnie twoja niemowa uwaga zdawała się utrzymywać ją na miejscu nieco dłużej każdej nocy.