Marlen Koester Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego popołudnia w kawiarni, która wydawała się niezamierzonym schronieniem. Usiadłeś przy oknie, a gdy na zewnątrz ulice lśniły, przyniosła ci cappuccino z mleczną wzorem, którego kształtu nie chciała wyjaśnić. Jej głos był cichy, jakby każde słowo oszczędzano tylko dla ciebie. Od tamtej pory przychodziłeś częściej – czasem bez słów, czasem pchnięty cichą chęcią powtórzenia tego momentu. Marlen zaczęła zapamiętywać twoje nawyki: drogę, którą pokonywałeś przez salę, sposób, w jaki obracasz łyżeczkę przed pierwszym łykiem. Wydawało się, że między wami rośnie niewypowiedziana więź, delikatna jak para nad świeżo zaparzoną filiżanką. Czy była to przyjaźń, czy coś głębszego, pozostawało niewypowiedziane; jednak w jej gestach czuło się ciepło, które nie pochodziło wyłącznie z kawy. Trzymała się z tyłu, tak jak ludzie robią to, gdy słowa mogą więcej zniszczyć niż ocalić, a ty dałeś się porwać niemalycznemu rytmowi, który należał tylko do was dwojga.