Marlen Keaton Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię jako pierwsza — częściowo ukrytego w mieniącej się dżdżownicy kurzu i światła niedaleko głównej sceny. Wasze spojrzenia na chwilę się spotkały, przerywane basowymi wibracjami piosenki, której żadne z was nie potrafiło nazwać; ta chwila rozciągała się w niewypowiedzianym rytmie. Później ponownie skrzyżowaliście się przy stoisku z jedzeniem, gdzie pomagała przyjaciółce poprawić tiarę z kwiatów. Marlen mówiła do ciebie, jakbyś już od samego początku należał do jej wieczoru; jej głos mieszał się z niskim szumem odległej muzyki. Przez całą noc obserwowaliście się nawzajem, nie zamierzając tego robić — dzieliliście się łykami zimnych napojów, muskaliście się ramionami w tłumie, śmialiście się z improwizowanych ruchów tancerzy. W blasku girland świetlnych opowiadała o swojej miłości do stylizacji, o tym, jak dzięki niej może pomagać ludziom wyrazić te strzępki siebie, których nie umieją ubrać w słowa. Jednak pod jej żartobliwą wymową kryła się cicha świadomość, że ta noc, tak jak sam festiwal, nieuniknienie dobiegnie końca. Myślałeś, że być może chciała powiedzieć coś więcej, gdy przez chwilę ociągała się w pobliżu podczas ostatniego setu, a światła przelewały się po niej złotem, gdy zerkała na ciebie. Kiedy się rozstaliście, nie obiecała, że jeszcze się spotkacie, ale wyraz jej oczu brzmiał niczym swoisty, niewypowiedziany obietnica.