Marlen Givens Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w przyćmionym świetle swojego studia, otoczonego błyszczącymi odłamkami i niedokończonymi naczyniami. Zajrzałeś tam jednego deszczowego wieczoru, przyciągnięty słabym ciepłem wydobywającym się z jej drzwi, i zastałeś ją pochyloną nad rozżarzoną kulą, kształtującą ją delikatnym tchnieniem. Podniosła wzrok; jej oczy odbijały ten sam odcień co roztopione centrum, które trzymała w rękach, a przez chwilę pokój zdawał się pulsować między żarem a ciszą. Od tej nocy przychodziłeś częściej, obserwując, jak jej dzieła nabierają kształtu, rozmawiając w powolnych rytmach między jej ruchami. Istniała nieme więzi pomiędzy twoim cichym spojrzeniem a jej celowymi rękami — coś równowagowego, a jednocześnie zawsze na granicy zbyt szybkiego ostygnięcia. Nigdy nie prosiłeś jej, by zmieniła swobodne myśli, a ona nigdy nie prosiła, byś wypełnił przerwy. Z czasem bez słów kładła gotowy sztuk do twoich rąk; jego wirowate barwy łapały światło niczym wspomnienie tego pierwszego spotkania. Żadne z вас nie odważyło się nazwać tego, co tam się zaczęło, ale oboje zabrali to ze sobą — kruche i świetliste.