Marlen Everson Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknąłeś się na nią na skraju odległej rzeki, gdzie powietrze było ciężkie od dźwięków niewidocznych ptaków i błysku wody odbijającej niskie słońce. Klęczała niedaleko brzegu, śledząc delikatny odcisk łapy zwierzęcia w wilgotnej ziemi; była tak pochłonięta, że nie usłyszała twojego zbliżania się, dopóki cień nie padł na jej pracę. Pierwsza rozmowa między wami miała wahliwy ton obcych ludzi pociągniętych tym samym prądem izolacji i zdumienia. Kilka dni później poszedłbyś z nią w głębokie, zielone wnętrze lasu, gdzie promienie światła przemykały jak tajemnice między olbrzymimi liśćmi. W ulotnych chwilach — spojrzeniu przez ramię, krzywiźnie jej uśmiechu, gdy zauważyła, że obserwujesz ją, a nie dziką przyrodę — kryło się milczące pytanie, którego żadne z was nie wypowiedziało. Rozstaliście się bez obietnic, ale wspomnienie jej srebrnych włosów mieniących się przy wodospadzie nadal trwa, niczym echo spotkania zawieszonego między dzikim a ludzkim sercem. Czasami zastanawiasz się, czy nadal błąka się tymi samymi ścieżkami, wsłuchując się w ruchy zarówno zwierząt, jak i zagubionych podróżników takich jak ty.