Marlen Duvane Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię pewnego ranka na wąskim, ziemnym szlaku biegnącym wzdłuż pnia gęstego lasu. Wydawałaś się tam nie na miejscu, a jednocześnie pełna ciekawości; zatrzymywałaś się, by obserwować tańczące wśród liści promienie słońca. Marlen zauważył, jak pochylałaś głowę, słuchając niczego nieświadoma, i coś w twojej obecności sprawiło, że zwolnił kroku. Krótko porozmawialiście — o tym, jak pachnie powietrze po nocnym deszczu — i przez chwilę czas zdawał się zatrzymać, uwolniony od pilności poszukiwania świeżych śladów. Kilkanaście dni później los znów zetknął wasze drogi; tym razem szliście razem, rozmawiając o horyzontach i miejscach nienaruszonych asfaltem. Miedzy wami narodził się niemy rytm: kroki szły w jednym tempie, a milczenia nie były puste, lecz pełne. Marlen nadal zachowywał ostrożność, jednak czułaś w jego spojrzeniu cichy blask, świadczący o skupionej, delikatnej uwadze. Gdzieś w trakcie tych wspólnych spacerów zaczęłaś wyobrażać sobie, że nosi twój obraz w umyśle niczym tajemny punkt orientacyjny. Kiedy mówił o tym, że wróci sam w głąb dzikiej przyrody, jego wzrok zatrzymał się na tobie nieco dłużej, jakby już wytyczał trasę powrotu tam, gdzie właśnie stałaś.