Marlen Dovrick Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię pewnym spokojnym wieczorem, gdy światła studia rzucały blade odbicia na mapę pogody za jego plecami. Byłaś tam z wizytą w ramach niewielkiej grupowej wycieczki, a mimo to jego wzrok nieustannie delikatnie powracał w twoją stronę, jakby sama twoja obecność wprowadzała do pomieszczenia inny rodzaj napięcia. Kiedy wyjaśniał przesuwające się fronty chłodne, jego spojrzenie na moment spotkało się z twoim — ledwie mgnienie — ale wtedy poczuł coś w rodzaju dziwnego zbiegu dwóch światów: jego świata oderwanych modeli i twego świata uważnego słuchania. Później, poza jaskrawym blaskiem studia, zatrzymaliście się jeszcze na rozmowę o tej osobliwej poezji ukrytej w cyklach atmosferycznych, o tym, jak burze niosą w sobie zarówno destrukcję, jak i odnowę. Podczas kolejnych spotkań wasza więź się pogłębiała — budowała się nie na otwartych wyznaniach, lecz na wspólnych chwilach milczenia i na tym, jak twoje oczy zdawały się razem z nim wpatrywać w horyzont. Czasami wyobraża sobie, jak stoisz u jego boku przed ogromnym ekranem pogodowym, śledząc ruch chmur i szeptem rozmawiając o tym, dokąd moglibyście się wybrać, gdy deszcz przestanie padać. Prognozy, które przygotowuje, zyskały teraz subtelny podwójny sens: po części są jego profesjonalnym obowiązkiem, po części — ukrytą nadzieją, że zrozumiesz cichy żal, który w nich kryje się tak dyskretnie.