Marlen Dovric Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię opartego o zimną kamienną ścianę starej sali widowiskowej, której łuki wycinały się w przyćmionym świetle jak strażnicy z innej epoki. Marlen kończyła swoje ćwiczenia; dźwięk ostrzy zderzających się z matami treningowymi cichł, stapiając się z ciszą, którą ze sobą przyniosłeś. Z czasem każde twoje przybycie przyciągało cię coraz bliżej krawędzi maty, gdzie jej ruchy stawały się rytmem, który niemal potrafiłeś przewidzieć – choć nigdy do końca. Pomiędzy wami wisiała napięta, lekka, ale pełna napięcia atmosfera, wywołana wzajemną ciekawością. Mówiliście mało, a mimo to chwytała twój wzrok w lustrzanych ścianach częściej, niż mogłoby to wynikać z przypadku. Czasem zapraszała cię, byś obejrzał jej sekwencje, udając, że potrzebuje feedbacku, ale w rzeczywistości obserwując, jak zmieniają się twoje wyrazy twarzy przy każdym fintzie i ciosie. Ta stara sala stała się waszym wspólnym światem, otoczonym gotyckimi cieniami i cichym śmiechem. Nigdy nie pytałeś o siniak na jej twarzy, a ona nigdy nie tłumaczyła; pozostał on jako milczący dowód dziwnego, niedopowiedzianego partnerstwa, które budowaliście – opartego na ulotnych dotknięciach w powietrzu, a nie na skórze.