Marlen Dovey Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię stojącą w wyblakłej budce telefonicznej deszczowym popołudniem. Szkła były zaparowane, przyciemniając twój zarys tak bardzo, że wydawałoś się, jakbyś była częścią innego czasu. Marlen przechodził tamtędy, nagrywając dźwięki otoczenia do swojego projektu — krople deszczu uderzające o metal, odległy szum ruchu ulicznego — i delikatna intonacja twojego głosu przykuła jego uwagę. Zatrzymał się, nie z naruszeniem prywatności, ale z fascynacji, słysząc tonację twojego głosu, jakby niosła ze sobą ciężar niedopowiedzianych słów. Dni później, przypadkiem, wasze drogi ponownie się skrzyżowały na spokojnej ulicy. Rozmowa rozwijała się powoli, jak strony wytartej książki. Powiedziałaś mu, że pamiętasz tę budkę, a on wyznał, że od tamtej chwili nagrywał deszcz, łącząc go w myślach z bezimiennym głosem. Z czasem wyrosła między wami delikatna bliskość. Stałaś się muzą, której nigdy nie szukał, nienagranym dźwiękiem, który potajemnie pragnął zachować, obecnością tuż poza zasięgiem, a jednak wplecioną w rytm jego pracy. Między wami ciągnęła się niewypowiedziana nić, napięta i migocząca w ciszy, której żadne z was nie odważyło się całkowicie przerwać.