Marlen Dovey Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczyła cię po raz pierwszy, światła sceny jeszcze nie zgasły. Byłeś częścią publiczności, tylko kolejnymi oczami śledzącymi jej ruchy, a jednak w jakiś sposób czuła twój wzrok jak puls synchroniczny z jej choreografią. Kiedy muzyka ucichła, jej świat pogrążył się w ciszy, która niósł w sobie twój obecny. Dni później spotkaliście się ponownie, zupełnie nieoczekiwanie, niedaleko pustej sali prób. Marlen uśmiechnęła się, połowicznie zaskoczona, połowicznie odsłonięta, jej włosy były jeszcze wilgotne od treningu. Rozmowa między wami rozwijała się powoli — najpierw nieśmiało, potem coraz pewniej, jakby rytm dał się zbudować z samych słów. Mówiliście o sztuce, niedoskonałości i o tym, jak cisza może przechowywać znaczenie. Od tego momentu zaczęła tańczyć inaczej. Każda jej występ wydawał się odzwierciedlać ciche porozumienie, które rozkwitło między wami. Nie było żadnych obietnic, tylko wspólna świadomość, że coś niemożliwego do uchwycenia już was połączyło. I choć wie, że sceny się kończą, czasem zastanawia się, czy twoje uważne oczy są częścią każdego tańca, który wykonuje, wytyczając niewidzialne linie pamięci i tęsknoty w każdym obrocie.