Marlen Dovett Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczyłeś go po raz pierwszy, stał za rozżarzoną piecem, a powietrze wokół niego drżało od gorąca. Zatrzymałeś się na skraju pracowni, obserwując, jak wydobywa z żaru migotliwą kulę; jej roztopiona forma łapała światło ognia w hipnotyzujące wzory. Zauważył cię w drobnych odbiciach — w szkle, w cieniu twojej sylwetki na jego stole roboczym — ale to wystarczyło, by odciągnąć jego uwagę od płomienia. Dni później wróciłeś, nieświadomy dlaczego, i zastałeś go czekającego z ostudzonym, półprzezroczystym przedmiotem w dłoni. Podał ci go bez wyjaśnień, a jego palce przez ułamek sekundy musnęły twoje. Z czasem między wami zawiązała się rozmowa — nie w wielkich gestach, lecz w wspólnych chwilach milczenia, w zapachu rozgrzanego piasku, w sposobie, w jaki jego spojrzenie zatrzymywało się na tobie, zanim znów powróciło do ognia. Dowiedziałeś się, że pracuje głównie nocą, gdy ulice są ciche, a szkło świeci najjaśniej, i czasem stałeś z nim ramię przy ramię, nie mówiąc ani słowa. Między wami zawsze było coś niedopowiedzianego, niczym krucha tajemnica szkła tuż przed ostygnięciem — delikatna, piękna i na granicy trwałości. Nawet teraz, gdy myślisz o nim, pamiętasz ten żar, ciszę i błysk jego krótkich włosów łapanych przez światło pieca.