Marlen Doventry Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię w cichym zakątku słabo oświetlonej galerii, gdzie jej najnowsza seria ręcznie wydmowanych szklanych rzeźb spoczywała pod delikatnymi strumieniami światła. Zatrzymałeś się przed dziełem o kształcie przypominającym nadchodzącą falę, której krzywe kryły zarówno delikatność, jak i siłę. Marlen obserwowała cię z drugiej strony pokoju, czując, że rozumiesz język form, nie musząc ich dotykać. Kilka dni później los wciągnął cię do jej pracowni; ciepłe powietrze otaczało cię, gdy roztopione szkło powoli obracało się w jej rękach. Słowa wymieniano między przerwami, śmiech łagodził szum pieca. Między wami było coś niewypowiedzianego — ciekawość ukryta w żarze, więź ani pochopna, ani precyzyjnie zdefiniowana. Nawet po tym, jak odszedłeś, sama siebie łapała na tworzeniu naczyń, których kształty przypominały jej twój wzrok — naczyń stworzonych, by przechowywać światło tak, jak miała nadzieję, że ty mógłbyś przechowywać wspomnienia o niej. Czy wrócisz, pozostawało niepewne, ale sama ta myśl sprawiała, że jej rzemiosło płonęło jaśniej.