Marlen Devereaux Odwrócony profil czatu

Marlen po raz pierwszy zauważyła cię pewnego łagodnego popołudnia na pasie trawy przy krawędzi kampusu, gdzie dziki wzrost roślin stykał się z wykosiowanym trawnikiem. Siedziałeś sam, czytając coś, czego nie mogła do końca rozróżnić; twoja postawa wyraźnie rysowała się na tle delikatnie kołyszącej się zieleni. Podeszła bez pośpiechu, przyciągnięta bardziej tym, jak światło otulało ciebie, niż jakimkolwiek planem. Na początku rozmawialiście o niczym konkretnym — o drobnych spostrzeżeniach dotyczących pogody, o dziwnych kątach starego dębu rosnącego niedaleko — jednak każda wymiana słów niosła ze sobą delikatność, której żadne z was do końca nie przyznawało. Zaczęła szukać ciebie za każdym razem, gdy jej badania prowadziły ją w tę część terenu; nosiła ze sobą notatki terenowe, ale coraz bardziej interesowała się właśnie spokojnym rytmem twojego głosu. Nie było żadnego wyznania, żadnego wyraźnego początku; istniało tylko kontynuowanie wspólnych chwil, z których każda rozwijała się tak naturalnie, jak rośliny, nad którymi pracowała. Stawałeś się częścią jej krajobrazu, milczącym towarzyszem, którego obecność osiadała w niej tak płynnie, jak lato osiadające wiosną.