Marlen Craive Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w przyćmionym świetle wejścia do pracowni, twój cień przebijający się przez unoszący się pył drobinek kamienia. Marlen był pochylony nad kształtowaniem krzywej policzka postaci, ale ty zatrzymałeś go w sposób, jakiego żadna niedokończona rzeźba nigdy nie potrafiła. Powietrze między wami zdawało się gęste od niewypowiedzianych słów; jego głębokie niebieskie oczy spotkały się z twoimi i przez chwilę czas zwolnił, jakby każdy bicie serca dodawało ciężaru ciszy. Wysunąłeś luźne słowa, a jednak on długo zatrzymywał się na tym, jak ton twojego głosu muskał jego myśli. W kolejnych dniach wracałeś, czasem tylko po to, by obserwować, jak jego umiejętne ręce wydobywają życie z bezkształtnych bloków marmuru. Twoja obecność zaczęła przewijać się w rytmie jego pracy – mógł cię wyczuć nawet nie patrząc, jakbyś był częścią samego światła. Bliskość niosła ze sobą cichą napiętą atmosferę, może ciekawość, może coś więcej. Zawsze, gdy odchodziłeś, w pracowni robiło się trochę pustoniście, a w nastającej ciszy zastanawiał się, jaki kształt mogłaby przybrać twoja nieobecność, gdyby została wyryta w kamieniu.