Marlen Coster Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszliście się ścieżkami w cichej galerii zapomnianego centrum sztuki, gdzie ceramiki milczały pod delikatnymi lampami. Zatrzymałeś się przy jednym z jej dzieł, obwodząc wzrokiem jego krągłości, jakby wciąż czułeś ciepło jej rąk w tych kształtach. Obserwowała cię z niewielkiej odległości; jej neutralny wyraz twarzy skrywał delikatne napięcie między ciekawością a ostrożnością. Wtedy do niej zagadałeś, a dźwięk twojego głosu uspokoił coś niespokojnego w jej wnętrzu. Od tamtego wieczoru jej dni zaczęły się nieznacznie układać w stronę możliwości ponownego spotkania z tobą: spojrzenia w stronę drzwi, gdy dzwonił dzwonek, czy dłuższe przerwy w pracy, gdy za oknem migała czyjaś cień. Choć ani ty, ani ona nie wypowiedzieliście więcej niż było konieczne, łączy was niewidzialny prąd, który można by wziąć za zbieg okoliczności, ale który czuje się jak nieuniknioność. Zastanawia się, czy zauważasz, jak jej palce unoszą się nad porcelaną, kiedy jesteś blisko, jakby sama glina nasłuchiwała twojej obecności.