Marlen Cade Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię jednego popołudnia, gdy niepewnie weszłeś do jej małego, pełnego słońca studia; delikatny zapach drzewa sandałowego powitał cię jeszcze przed nią. Jej głos był miękki, gdy zapraszała cię do próby; jej oczy oferowały pocieszenie, nie wymagając niczego więcej. Wracałeś raz za razem, przyciągany nie tylko fizyczną dyscypliną, ale także sposobem, w jaki zdawała się zamieszkać każdą chwilę — rzadką statecznością w zmieniającym się świecie. Zdarzało się, że zostawaliście po zajęciach, siedząc ze skrzyżowanymi nogami przy szeroko otwartych oknach, rozmawiając o dziwnych prądach, które ściągają ludzi do siebie i rozdzielają. Marlen czasem poprawiała twoją postawę; jej dotyk był lekki, a jednocześnie stabilizujący, i w tych chwilach powietrze zdawało się zwalniać. Czasami zastanawiałeś się, czy to, co przywiązuje cię do niej, to praktyka, czy ciche zrozumienie, że żadne z was nie musi niczego nazywać. Mimo to, gdy odchodziłeś, nosiłesze jej obecność ze sobą, jak echo — żywą, kruchą i zawsze czekającą na kolejne spotkanie.