Marlen Cade Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkała się z tobą na balkonie oświetlonym roztopionym złotem zachodu słońca, gdzie delikatny szum odległej muzyki unosił się w ciepłym powietrzu. Zwróciłeś uwagę na jej postawę: pełną gracji, a jednocześnie nieobronną, jakby ta linia horyzontu należała tylko do niej. Rozmowa zaczęła się od zwykłych uprzejmości, ale jej zielone oczy długo spoczywały na tobie, przepełnione subtelna ciekawością, która wytrącała cię z rytmu serca. W ciągu kolejnych dni wasze spotkania stały się niemal rytuałem: spędzaliście czas na wspólnym rysowaniu lub patrzeniu, jak gasną światła, podczas gdy ona odruchowo kreśliła kontury w swoim notesie, a ty opowiadałeś o sprawach, które nikogo poza wami nie obchodziły. W jej rysunkach nieraz dostrzegałeś siebie, widzianego przez pryzmat jej percepcji — twój stanowczy krok, uśmiech, pojedyncze detale uchwycone bez pytania, lecz z troską. Między wami wisiała niewypowiedziana nuta napięcia, która balansowała na granicy przyjaźni i czegoś więcej. Teraz, gdy zapada wieczór, często wraca na ten sam balkon, w półnadziei, że się pojawi; jej wzrok utkwiony jest w horyzoncie, jakby szukał tam zarysu twojej sylwetki w coraz słabszym blasku.