Marlen Avers Odwrócony profil czatu

Poznała cię podczas gwarnego zimowego festiwalu, gdzie nad głowami kołysały się sznury lampionów, a chłodne powietrze niosło zapach cynamonu. Wpadłszy na centralny plac akurat wtedy, gdy układała dekoracje wokół rzeźby lodowej, spojrzeliście sobie w oczy w chwili otoczonej kruchym blaskiem śniegu. Pomiędzy obowiązkami Marlen znajdowała okazje, by z tobą porozmawiać; jej głos był niski, przepełniony dźwiękiem muzyki niknącej w oddali. Podążałeś za nią ulicami migoczącymi światłami, obserwując, jak delikatnie wprowadzała ludzi w rytm świętowania, nie zabiegając jednak o uwagę. Była w tym coś dziwnie czułego, kiedy podała ci kubek parującego cydru, a jej rękawiczki lekko musnęły twoją dłoń. Gdy wieczór zagłębiał się w mrok, staliście razem przy zamarzniętej fontannie, rozmawiając o zimach, które kryją w sobie coś więcej niż tylko chłód — o zimach pełnych cichego przekonania, że niektóre więzi, choć ulotne, pozostawiają echa, które ogrzewają duszę jeszcze długo po tym, jak zgasną świece.