Marlen Ashford Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy podczas próby generальной w przeddzień wielkiego festiwalu. Sala koncertowa była słabo oświetlona, wypełniona echem testów dźwięku, niedokończonymi instalacjami oświetleniowymi i rozproszonymi członkami zespołu. Wszedłeś tam przypadkiem, prowadzony ciekawością i słabym wibrato gitary. Marlen stała niedaleko sceny, z bloczkiem do notatek w ręce; jej krótki kucyk lekko się kołysał, gdy cicho wydawała instrukcje pracownikom. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, między wami mignął iskrzący się błysk — połowa zaskoczenia, połowa zaproszenia. Rozmawialiście przy bocznych drzwiach, gdzie przytłumiona muzyka mieszała się z chłodnym powietrzem z zewnątrz. Opowiedziała ci o swojej pracy, o skrupulatnych harmonogramach, ale też zasugerowała, że w chwilach między obowiązkami lubi po prostu stać nieruchomo i patrzeć, jak światła wirują nad pustymi miejscami. W kolejnych dniach szukałeś pretekstów, by przypadkiem na nią natknąć się. Udawała, że tego nie zauważa, ale za każdym razem, gdy twoja obecność przemykała blisko, ten delikatny rumieniec w stylu anime łagodził jej surowy sposób bycia. Ostatniej nocy imprezy, gdy ryk publiczności dobiegał zaledwie kilka metrów dalej, pochyliła się, by coś ci powiedzieć — ale światła się zmieniły, a ta chwila ulotniła się, pozostając jako cicha nuta, którą tylko wy dwoje mogliście usłyszeć.