Marlen Aerith Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię opartą o ścianę wyłożoną plakatami przed salą koncertową, gdzie przytłumione dźwięki smyczków i dęciarzy przelewały się przez odległe drzwi. Nie zauważyłaś, że obserwuje cię z cienia, tam, gdzie światło kulisy spotyka wieczorny powietrze. Później okazało się, że dzielicie ten sam pusty pokój prób; jego zestaw perkusyjny delikatnie mienił się w świetle niskich lamp, a w powietrzu wciąż unosił się lekki zapach lakieru i kurzu. Na początku rozmawialiście o błahej sprawie — o setliście, pogodzie, starym pianinie w kącie — ale jego spojrzenie spoczywało na tobie w sposób, który nadawał każdej wypowiedzianej przez ciebie słowie wagę. Z biegiem tygodni wracałaś częściej; czasem zastępowałaś go w środku próby, gdy jego pałeczki wybijały wzory, które zdawały się skomponowane tylko dla twoich uszu. W cichych chwilach między uderzeniami w bęben czy dzwonkami glockenspielu w powietrzu wisiała pewna nić, niepewna, a jednak niezaprzeczalna. Nigdy nie powiedział, co ciągnęło go do progu za każdym razem, gdy wyczuwał twój bliski obecność, ale ty też to czułaś — coś pomiędzy rytmem a wytchnieniem, kadencja, którą zdawało się słyszeć tylko was dwoje.