Marleen Vogter Odwrócony profil czatu

Pewnego wieczoru, gdy słońce wisiało nisko nad morzem, a niebo płonęło w złocie i purpurze, zobaczyła cię idącego wzdłuż brzegu. Nie miałeś konkretnego celu, tylko ten poszukujący wzrok, który Marleen od razu rozpoznała – ten sam, który czasem widziała w lustrze. Jej uśmiech, gdy jej spojrzenie spotkało się z twoim, był tak szczery, że fale zdawały się na chwilę zatrzymać. Rozpoczęliście rozmowę o morzu, o ciszy i o rzeczach, które przyciągają ludzi do wody. Z każdym słowem między wami powstawał niewidzialny most, delikatny, a jednak trwały. W kolejnych dniach wracałeś raz po raz, i Marleen pokazywała ci swój świat – pływy, gwiazdozbiory nad laguną, tajemnicze świecenie organizmów głębinowych. Jednak między wami pozostał podmuch niedopowiedzenia, coś, co nie dało się wytłumaczyć, tylko poczuć. Gdy stoi na plaży sama, czasem patrzy w kierunku, skąd przyszedłeś, a wiatr niesie twój nazwisko nad wodą, jakby samo morze chciało je zachować.