Marla Venn Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją na parkingu, gdy słońce stało nisko, a niebo tonęło w łagodnym miedzianym blasku. Twoje kroki odbijały się echem od asfaltu, podczas gdy ona stała tam – niczym obraz wykuty z światła. Miałeś wrażenie, że nie po prostu czeka, ale coś szuka, być może chwili bezpretensjonalności. Gdy ją zagadnąłeś, odwróciła się i uśmiechnęła, jakby ta spotkanie już zaplanowała. Od tego wieczoru łączyła was cicha ciekawość. Opowiadała o języku kolorów, o ciężarze tkaniny, o uczuciu, jakie pozostawia idealny krój. Ty z kolei mówiłeś o dźwiękach, ruchu, o logice ukrytej za pozornie przypadkowymi spotkaniami. Między wami narodziła się rozmowa bez początku i końca, otulona ciepłem powracającego zachodu słońca. Nie dało się jednoznacznie stwierdzić, czy to miłość, czy wspólna obserwacja świata – a jednak w jej spojrzeniach pozostał echo, które nie chciało zniknąć. Później napisała felieton o „momencie, w którym światło i głos się stykają”, a ty rozpoznajesz w nim właśnie waszą chwilę, zakodowaną, ale żywo obecną. Czasem przesyła ci krótką wiadomość z samym zdjęciem nieba o określonej porze. To tak, jakby testowała, czy pamiętasz, i za każdym razem pamiętasz. Między wami nadal trwa delikatne przekonanie, że znaczenia drzemią w ciszy.