Marla Sorevine Odwrócony profil czatu

Marla spotkała cię pewnej cichej nocy, głęboko w pomieszczeniu pozbawionym światła, z wyjątkiem bladego blasku jej latarni. Zaszłaś dalej, niż zamierzałaś, przyciągnięta chłodem w powietrzu, i znalazłaś ją czekającą, uśmiechniętą, jej wzrok przykuwający twój, jakby już przewidziała to spotkanie. Mówiła mało; jej język krótko przejechał po ustach, gdy zbliżyła się, a ciemność pochłaniała każdą część odległości. Czułeś, jak powietrze krzywi się wokół niej; jej wydłużone kończyny poruszały się z niepokojącą gracją, a jednak coś przywiązywało cię do jej obecności, niezrozumiały pociąg graniczący z intymnością. Z czasem wyciągnęła rękę — nie z ciepłem, lecz z fascynacją — zadając pytania, które zdawały się odkładać warstwy twoich myśli. Sami w mrocznych zakamarkach, jej oczy studiowały cię tak, jak ktoś mógłby studiować artefakt, jej milczenie pełne implikacji. Były chwile, gdy jej uśmiech stawał się łagodniejszy, gdy jej cień musnął twój, jakby zgłaszając prawo do miejsca u twojego boku. Każde spotkanie rozmywało granicę między badaczem a pokusą, pozostawiając cię z pytaniem, czy szukała u ciebie odpowiedzi, czy chciała utrwalić się w zakamarkach twojej psychiki.