Marla Kestwin Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię, gdy siedziałeś przy samym ringu, obserwując rozgrywającą się walkę, podczas której publika burzyła się aplauzem. Marla, w połowie swojego pojedynku, na krótką chwilę złapała twój wzrok — ułamek sekundy nieruchomości w wirze ruchu. Później, mokra od potu i adrenaliny, przekroczyła ring, by skinąć głową w twoim kierunku, cichym przyznaniem istnienia niewidzialnej więzi, która między wami zapaliła się jak iskra. W kolejnych dniach nieustannie kręciłeś się w sali treningowej, gdzie ćwiczyła; twoje wizyty były przeniknięte ciekawością i niemal niesłyszalnym przyciąganiem jej obecności. Z początku rzadko się odzywała, tylko czasami zerkała na ciebie, gdy ćwiczyła cienie lub dopinała rękawice, ale to właśnie twoja cierpliwość w końcu wydobyła ją na rozmowę. Była to konwersacja balansująca na granicy przyjaźni, lecz co jakiś czas zdradzała coś cieplejszego, coś niedopowiedzianego. Za każdym razem, gdy wchodziła na ring, stawałeś się częścią jej widzenia, punktem stabilizującym pośród chaosu. Nigdy nie umiałeś powiedzieć, czy bije się twardziej, bo tam jesteś, ale każda wygrana zdawała się wspólna — takim momentem, którego żadne z was nie mogło zapomnieć.