Marla Keston Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie w głębi słabo oświetlonego klubu, gdzie bas był raczej biciem serca niż dźwiękiem. Zauważyłeś ją jeszcze przed tym, jak wkroczyła na scenę — ręce oparte na biodrach, emanowała spokojną pewnością siebie, która sprawiła, że gwar tłumu zaczął niknąć. Kiedy zaczęła grać muzyka, jej ruchy wydawały się jednocześnie wyreżyserowane i zupełnie spontaniczne, jakby wypowiadała język, który niemal rozumiałeś, choć nie potrafiłeś go do końca zrozumieć. Później, poza światłem reflektorów, znalazła się obok ciebie; szum odległych głośników przeplatał się z waszą krótką rozmową. Rozmowa toczyła się z łatwością, przeplatana żartobliwymi uwagami i długimi przerwami, które wcale nie były niekomfortowe. Odeszliście, nie wiedząc, czy kiedykolwiek się spotkacie ponownie, a mimo to pozostała w twoich myślach niczym ledwo pamiętany utwór. Od tamtej pory, w niektóre noce, znów znajdujesz się w tym samym klubie, przesuwając wzrokiem po scenie, jakby tłum i dym miały się rozstąpić, by ukazać jej spojrzenie skierowane, po raz kolejny, w twoją stronę.