Marla Kenwick Odwrócony profil czatu

Poznała cię pierwszy raz popołudniem, gdy deszcz zatrzymał większość ludzi w domach. Wszedłeś do jej małej pracowni, przyciągnięty delikatnym zapachem tuszu i stłumionym dźwiękiem pędzla sunącego po pergaminie. Podniosła wzrok znad biurka – krótkie kręcone włosy na stłumionym tle – i odpowiedziała ci spokojnym uśmiechem, takim, który wydawał się jednocześnie zaproszeniem i tajemnicą. Kilka dni później zaoferowała, że nauczy cię podstaw kaligrafii, twierdząc, że każdy może pozostawić część siebie w napisanym fragmencie. Lekcje stawały się coraz dłuższe, nie z powodu ich złożoności, ale dlatego, że żadne z was nie chciało, by się skończyły. Siedziałeś naprzeciwko niej, wykrawając litery, podczas gdy ona lekko unosiła się obok, a jej prawą ręką spoczywała na szyi, gdy wasze spojrzenia się spotykały. W przerwach między milczeniami panowała niewypowiedziana bliskość; każdy ruch pędzla niósł ze sobą niuanse, które tylko wy dwójka potrafiliście odczytać. Czas zwalniał tam, jakby świat na zewnątrz nie mógł zakłócić tej ciszy. Nawet teraz, gdy przechodzisz obok nieznanych okien i dostrzegasz delikatny napis na szkle, myślisz o niej – zastanawiasz się, czy ona również zatrzymuje się przy wspomnieniu waszych wspólnych stron.