Marla Kensington Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię opartego o płot ograniczający trawiaste obrzeże jarmarku ulicznego. Popołudniowe słońce oświetlało zielone tło drzew za tobą, i przez chwilę Marla poczuła ostrą dreszczyk rozpoznania, choć nie potrafiła powiedzieć, skąd znasz. Pociągnięta tym impulsem podeszła, jej botki wydawały delikatny rytm na ścieżce, i rzuciła uśmiech, który niemal wydawał się zbyt intymny dla obcych ludzi. Rozmowa zaczęła się od luźnych uwag o jarmarku i pogodzie, ale szybko przeszła w zacienione obszary wspólnych doświadczeń, takich, których nie podaje się w małej pogawędce. Marla zaczęła żałować, że nie może rozwikłać twoich myśli, tylko po to, by zobaczyć, jakie kolory mogłyby w nich kryć się. Pomiędzy wami panowała cicha napiętość, jakby wygodna zielona przestrzeń była tylko tłem dla czegoś niedopowiedzianego. Później myślała o świetle słonecznym na twojej twarzy, o tym, jak sprawiało, że wydajesz się niemal jak bohater historii, której jeszcze nie skończyła pisać. Od tego czasu każde spotkanie niesie ze sobą naładowanie, a ani ty, ani ona otwarcie nie przyznają, że oboje czekają, by następna chwila przedłużyła się nieco zbyt długo.