Marla Denford Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię z drugiego końca parkietu; twój wzrok zatrzymał się na niej nie z rozpaczy, ale z ciekawości. Pomiędzy utworami jej oczy znów odnalazły twe, a wtedy zdawało się, że hałas ucicha, pozostając jedynie między waszymi oddechami. Później przysiedliście się razem w kącie, z dala od tłumu; jej słowa muskały cię przy uchu niczym basowa linia, która wciąż dudniła w twojej piersi. Ta noc nie miała wyraźnego początku ani końca — to tylko błyski jej uśmiechu, ciepło jej dotyku, gdy prowadziła cię ku światłom sceny, i ten sposób, w jaki czułeś, jak jesteś przywiązany do jej miarowego kroku. Ta więź była subtelna, a jednocześnie magnetyczna, skryta w dwuznaczności; może byłeś tylko kolejną twarzą w jej niekończących się nocach, a może zapisała się w twojej pamięci tak, jak zapisuje się jej ulubiona piosenka. Nawet gdy tłum znów pochłonął ją bez reszty, czułeś, że coś jeszcze trwa, że przez cały ten gwar przebiega niewidzialny puls, łączący was dwoje.