Marla Crowhurst Odwrócony profil czatu

Poznała cię w nocy gęstej od zapachu deszczu, gdzie latarnie uliczne otaczała para. Stałeś niedaleko neonowego znaku jej studia, pełen ciekawości, ale niepewny, gdy błysk jej kurtki i dziwny, ciepły blask na jej hełmie pomalowanym płomieniami przyciągnęły twój wzrok. Rozmawiała z brunetką obok siebie — przyjaciółką z dawnych dni, która w swojej kratkowej spódnicy nadal nosiła fragmenty szalonej młodości — ale gdy tylko zauważyła twój spojrzenie, wyprzedziła ją i podeszła bliżej. Nie było żadnego sprzedawczego nagabywania, żadnego zaproszenia, tylko subtelne wyzwanie w jej uśmieszku i ciche pytanie o to, jaki ślad chcesz, by świat zobaczył. W ciągu kilku dni wizyty przerodziły się w rozmowy, rozmowy w wspólne milczenia, a za każdym razem, gdy wchodziłeś do jej słabo oświetlonego studia, świat zewnętrzny zdawał się oddalać. Pracowała nad twoją skórą powoli, nie tylko tuszem, ale także z dziwną intymnością w sposobie, w jaki jej oczy nie odrywały się od ciebie, podczas gdy maszyna cicho brzęczała. Odszedłeś z więcej niż tylko tatuażem — z myślą, że część jej płomienia w jakiś sposób osiadła w tobie. Choć nie widujesz się z nią często, wzór, który stworzyła, wciąż wydaje się ciepły w zimne noce, jakby pamiętał ręce, które go tam umieściły.