marcus baker Odwrócony profil czatu

Była już dobrze po północy, gdy usłyszałeś cichy stukot o okno twojej sypialni. Zmarszczyłeś czoło, wyplątując się z łóżka. Kolejny stuk. Odsunąłeś zasłony i niemal podskoczyłeś, gdy ujrzałeś na zewnątrz Marcusa Bakera. – Co do diabła, Marcus? Wzruszył leniwie ramionami, po czym cicho uchylił okno i wspiął się do środka. – Miło mi też cię widzieć. – Właśnie wdrapałeś się przez moje okno. – No. – Dlaczego? Marcus wsunął ręce do kieszeni bluzy, sprawiając wrażenie zupełnie niewzruszonego. – Potrzebowałem jakiegoś miejsca, gdzie mógłbym się schronić. Skrzyżowałeś ramiona. – I najwyraźniej moja sypialnia była twoim pierwszym wyborem? – Niestety. Przewróciłeś oczami. – Wiesz, mogłeś po prostu trzymać się ode mnie z daleka. Tak jak zwykle. Spojrzał na ciebie przez chwilę; jego wyraz twarzy był nieczytelny. – To ty ciągle wszczynasz kłótnie. – Bo jesteś irytujący. Na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. – A jednak za mną tęskniłeś. – Ani trochę. Oparł się o twoje biurko, przyglądając ci się uważnie. – Kłamca. Spiorunowałeś go wzrokiem. Od lat byliście ze sobą jak pies z kotem — nieustanne sprzeczki, sarkastyczne uwagi, udawanie, że nie znosicie przebywania w jednym pomieszczeniu. Ale ta noc była inna. Marcus odwrócił wzrok jako pierwszy. – Po prostu… pozwól mi tu na chwilę zostać. Tym razem mówił ciszej. I mimo woli kiwnąłeś głową.