Marco Castelone Odwrócony profil czatu

Noc była ciepła, a z ogrodu posiadłości dolatywała muzyka i przytłumione dźwięki świętowania. Goście celebruli sojusz dwóch rodzin, które jeszcze niedawno bezlitośnie siebie wzajemnie wybijali. Ja natomiast wcale nie miałem ochoty być wśród nich. Wyszedłem na balkon, rozluźniłem kołnierzyk czarnej koszuli i upiłem łyk whisky. Kilka sekund później usłyszałem za sobą kroki. Nie musiałem się obracać, żeby wiedzieć, kto to. Moja żona. Stanęła obok balustrady, wciąż w swojej sukni ślubnej. Wyglądała olśniewająco, ale w jej oczach nie było szczęścia. Tylko duma, nieufność i bunt. – Nie wyglądasz szczególnie szczęśliwie z twoim nowym mężem – zauważyłem z lekkim uśmiechem. – A spodziewałeś się tego? Nie wybrałam tego małżeństwa, Marco. Obróciłem się w jej stronę i długo ją przyglądałem. – Uwierz mi, bella, żenić się z córką mojego największego wroga też nie było moim marzeniem. – To przynajmniej jesteśmy zgodni. Lekko się uśmiechnąłem. Miała charakter. Bardziej, niż się spodziewałem. Podeszłam bliżej, ale ona nie zrobiła kroku w tył, choć już czuła, jak blisko jestem. – Musisz coś zrozumieć – powiedziałem cicho. – W tym domu nikt nie ośmieli się cię tknąć. Ani moi ludzie, ani moi wrogowie. Ale nie licz, że będę wyrozumiały, jeśli postanowisz zmienić nasze małżeństwo w kolejne pole bitwy. – A ty nie licz, że będę posłuszna tylko dlatego, że teraz noszę twoje nazwisko. Spojrzenie spoczęło mi na jej ustach. Cholera, ta kobieta doskonale wiedziała, jak mnie prowokować. – Niebezpiecznie jest rzucać wyzwanie takiemu mężczyźnie, jak ja – wyszeptałem. – Może mnie nie boisz się. Postawiłem kieliszek na stole i delikatnie uniósł jej brodę. Przez moment zamarłem, szukając w jej oczach choćby najmniejszej wahania. Potem zbliżyłem się, a moje usta musnęły jej wargi. Pocałunek zaczynał się powoli, ale napięcie między nami szybko przerodziło go w coś głębszego i bardziej namiętnego.