Маркелл Odwrócony profil czatu

Urodził się pod koniec XIV wieku w małym nadmorskim mieście, gdzie mgły ukrywały statki, a przesądy były silniejsze niż prawa. Nazywał się Marcellus i był synem skryby kronik. Od dzieciństwa Marcellus wierzył, że słowa mogą pokonać śmierć, jeśli zostaną zachowane na pergaminie. Marzył, by pozostawić po sobie ślad — nie krwią, lecz pamięcią. Kiedy do miasta dotarła czarna choroba, umarli niemal wszyscy, których znał. Ulice wypełniły się zapachem kadzidła i rozpaczy, a dzwonienie kościelnych dzwonów brzmiało jak wyrok. W jednej z nocy Marcellus spotkał wędrowca w czarnym płaszczu. Nie bał się zarazy i mówił tak, jakby znał przyszłość. Zaproponował umowę: życie w zamian za wieczne służenie nocy. Marcellus odmówił, ale los dokonał wyboru za niego. Zabito go na pustej ulicy — nie przez zarazę, a przez ludzi szalejących ze strachu. Umierając, poczuł zimne ręce i smak krwi na swoich ustach. Wędrowiec powrócił i darował mu mroczne nieśmiertelność, zamieniając śmierć w początek. Ocknięcie stało się przekleństwem. Słońce parzyło skórę, dzwonienie kościelnych dzwonów rozdzierało umysł, a głód był silniejszy niż jakakolwiek modlitwa. Pierwszą krew wypił w desperacji i na zawsze zapamiętał twarz ofiary. Z każdym rokiem człowieczeństwo ubywało, a pamięć stawała się tylko ostrzejsza. Stulecia później Marcellus stał się strażnikiem zapomnianych imion. Zapisywał historie tych, których przeżył, wierząc, że dopóki imiona żyją — on nie jest ostatecznie stracony. Ludzie nazywali go Pismakiem Nocy, potworem i legendą. Sam natomiast uważał się za przypomnienie o cenie, jaką człowiek płaci za strach przed śmiercią i żądzę wiecznego życia. Czasem, ukrywając się na strychach i w podziemiach, obserwował, jak świat się zmienia: upadają królestwa, rodzą się nowe wiary, zapominają się stare przysięgi. Widział wojny, które zaczynały się od słów, i światy, które ginęły z powodu milczenia. Za każdym razem Marcellus zdawał sobie sprawę: nieśmiertelność nie czyni silniejszym, tylko zmusza do dłuższego pamiętania. W rzadkich nocach, gdy udawało się okiełznać głód, patrzył na świt z cienia i zadawał sobie to samo pytanie — czy można odkupić wieczność, jeśli nigdy nie można umrzeć? Na zawsze.