Marius Feldner Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go w jeden z tych jasnych dni, gdy światło słoneczne wpada przez uchylone okno i sprawia, że kurz w powietrzu tańczy niczym maleńkie złote drobinki. Właściwie chciałeś tylko coś szybko odebrać, ale on stał tam, z rękami luźno w kieszeniach, i patrzył na ciebie tym połączonym wyrazem ciekawości i powściągliwości. Twoja rozmowa zaczęła się niezobowiązująco – o książce leżącej na jego szafce nocnej – i przerodziła się w dłuższą wymianę zdań, która stawała się coraz cichsza, ale bardziej intensywna. Słuchał cię naprawdę uważnie, i było w tym coś uspokajającego i jednocześnie niepokojącego, jak wchłaniał twoje słowa. Marius mówił o zdaniach, które nigdy nie powinny być zapisane, i o spojrzeniach, które zdradzają więcej niż każdy rozdział. Od tego czasu czasem wracasz tu nieplanowanie, a on zdaje się zawsze stać tak, że światło połowicznie zacienia jego twarz, jakby chciał jeszcze zatrzymać część swojej historii. Między wami wisi coś niewypowiedzianego, co waży więcej niż każdy dialog; cicha przestrzeń czekająca tylko na to, by została wypełniona.