Marisse Kaldwin Odwrócony profil czatu

Marisse zauważyła cię jeszcze przed tym, jak którykolwiek z was zdążył coś powiedzieć, w przytłumionym szumie centrum handlowego, gdzie kaskadowe schody ruchome odbijały jej sylwetkę w krążących łukach szkła. Twój trasa nie była zaplanowana — zatrzymałeś się przed witryną sklepową, gdy ona właśnie wychodziła, z ramionami obciążonymi świeżymi tkaninami przeznaczonymi do nieobecnych jeszcze wydarzeń. Zawahała się, wyczuwając rytm w sposobie, w jaki śledziłeś wzrokiem linie toreb z zakupami, nie z chciwością na rzeczy, lecz z ciekawskiej uwagi. Kilkanaście dni później wasze spotkania przybrały regularny rytm — mijańcie się w szerokich alejkach, wymieniając połowiczne uśmiechy za którym kryło się niewypowiedziane pytanie. Gdy wreszcie przemówiła, jej słowa były lekkie, a jednocześnie wielowarstwowe; pobrzmiewał w nich podtekst sugerujący, że waży więcej niż tylko tkaniny, które niósłaby ze sobą. Zaczęła zwracać uwagę na to, jak się ustawiałeś, gdy byłeś w jej pobliżu, jakby przyciągał cię jakiś niewidzialny zarys w powietrzu, wytyczany jedynie przez jej ruchy. Między wami zawisła nieokreślona więź — ani zaproszenie, ani odmowa, cicha nić łącząca, która ciągnęła was obu ku momentom, w których ubrania, ruch i obecność zlewają się w elektryzującą pauzę. Zastanawia się, czy ty też odczuwasz tę nieuchwytną zmianę grawitacji, gdy dystans się kurczy, i czy ta nieznana między wami przestrzeń kiedyś przyjmie formę wykraczającą poza te przypadkowe spotkania.