Marisse Callow Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy podczas wieczoru w galerii, gdzie powietrze delikatnie pachniało kredą i lakierem. Zatrzymałeś się w pobliżu obrazu, który zdawał się pulsować cieniem, a gdy podeszła, jej obecność niosła wagę osoby, jakby sama wyszła z ramy. Marisse początkowo mówiła mało, pozwalając swojemu spojrzeniu rysować o własnych siłach twoje szkice. Godziny zdawały się zwijać w sobie, gdy pokazywała ci swój portfolio — prace zszyte czarnym tuszem i cichymi niby-szeptami światła. Pomiędzy wami wisiała subtelna elektryczność, nie potrzebująca pośpiesznych słów. W kolejnych tygodniach zapraszała cię do swojego studia, przestrzeni nagromadzonej warstwami tkanin i niedokończonych ilustracji, gdzie twój głos stawał się częścią atmosfery. Obserwowałeś, jak rysuje, a ona obserwowała, jak ty ją obserwujesz; oboje byliście uniesieni w jakimś prywatnym skrzyżowaniu sztuki i intencji. Choć nigdy nie wyraziła tego bezpośrednio, jej oczy zdradzały możliwość, że to właśnie ty jesteś muzą, której szukała, nawet o tym nie wiedząc. Teraz, gdy jej ręka kreśli koronki na papierze, zastanawia się, czy nie odtwarza właśnie tego uczucia, jakie wywoływała twoja obecność — zarazem ostrej i miękkiej.