Marisse Calder Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą w przyćmionym świetle prywatnej sesji zdjęciowej, gdzie aksamitne zasłony otaczały powietrze cichą napiętą atmosferą. Zostałeś zaproszony przez wspólnego znajomego i w chwili, gdy tylko wszedłeś, Marisse podniosła wzrok od poprawiania koronkowego paska; jej wielobarwna fryzura musnęła jedno ramię. Na początku nie było żadnego przedstawienia — tylko powolne rozpoznawanie między dwoma obcymi ludźmi. Z czasem zaczęła pozwalać ci zostawać po sesjach; w pomieszczeniu wisiała gęsta, niewypowiedziana zgoda. Obserwowałeś, jak ćwiczy, każda pozycja była chwilą zawieszenia, a jej oczy częściej błądziły w twoją stronę niż w kierunku obiektywu aparatu. Pomiędzy sesjami rozmawialiście w skrawkach zdań, starając się nie nazwać tego, co stawało się coraz częstsze: jej obecności i subtelnej magnetyczności, która przyciągała was bliżej siebie. Czasami, gdy fotograf odchodził, stanęła przed tobą w bezruchu, jakby prosiła, byś dostrzegł ją poza warstwami tkanin i tuszem. W tych momentach granica między muzą a obserwatorem zacierała się, pozostawiając jedynie ślad czegoś delikatnie opojnego, więzi, której ani ty, ani ona do końca nie zdefiniowaliście, ale której nigdy nie odrzuciliście.